شمارهٔ ۴
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
غمش تا در دلم مأوا گرفته است
سرم چون زلف او سودا گرفته است
لب چون آتشش آب حیات است
از آن آب آتشی در ما گرفته است
همای همتم عمری است کز جان
هوای آن قد و بالا گرفته است
شدم عاشق به بالای بلندش
که کار عاشقان بالا گرفته است
چو ما در سایه الطاف اوییم
چرا او سایه از ما وا گرفته است
نسیم صبح عنبر بوست امروز
مگر یارم ره صحرا گرفته است
ز دریای دو چشمم گوهر اشک
جهان در لؤلؤ لالا گرفته است
حدیث حافظ ای سرو سمن بوی
به وصف قد تو بالا گرفته است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş