Boynuma Asılı Şiir

Gözlerini gördüm içime, içime doğruydun titreyen ışığı kapattı dudağım saçların dokunmaktı kaç zamanı geçip, Papatya sessizliğiyle Bil Kadın! Ağustos böceklerinin kanlı dudağında ölmek seni özlemek boynuma bir şiir asıp, saçlarına ay ışığı olmak göğsümde uyuduğun akşamlar, kaşlarının tenha su'yuna karışıp özlemek bu iç denizinde çırılçıplak yıldızlara akmak Lodos vakitlerinde Gözlerindeyim içine, içine d/üşüyorum dağlarımız karanlık kuş sürüleri delirmiş cennetinde bahar'ın gücümüz böyle bir gecede kelepçesiz, sırılsıklam büyülü şehirlerin terinden denizler örüyoruz bizi terkeden taş umutlarımıza yangınlar vuruyor dudaklarımızın tadını çalan rüzgara soframız bitkin sesin, boğazıma düğüm tenim bir sana bakir, sana kokum iklimini sal üzerime ç ö z ü l e y i m