Delinin Günlüğü /son Kavga

H Hakan Kartal
0 Altın Yaprak
sıra sıra dizilmiş ayakucumun kuytusunda yalnızlık sonrası adresini şaşırmış bir serseri aşk kıvrılan yol hikayelerine batırılmış adamlığım bir otobüsün en ön koltuğunda sancılanışım sonudur gözlerimin ucunda göğün son uçurumu kavrulduğum bu kendi ötemde başsız kolsuz kim görür seceremi -kim sorar- ah! tutulmuşum güneşin esmer bunaltısında bulaştırılmış cüzzam sarısı ben gövdesiz deliren son akıllının avucuna sıkıştırılmış ben kaç küsür şiirin önünde el bağlamış bir asi başımın üstünde karanlık! ah! kim sorar kim gök zemberekleşip acıttı tenimin susuzluğunu ay dağ kokularında yayılmış mevsimsiz bırakılan haziranıma çocukluğum tuz kokulu doğduğum topraklar çırılçıplak kıyılarıma dalgalar vurmuyor kim bilebilir gözümün yaşını benim? kim tutuşur kim acınır -ah! düşermi bu şiirin son susamışlığı dudağımdan acımı kanatıp dağlara vururmuyum kendi ellerimden damıttığım yalnızlıklarımı? kim susturur dilimi benim kim kim yanaşır düşlerimin çapasız güvertesiz gemisine suyumu kesip dalgalardan martılarımın çığlıklarına kim karışır benim yerime şafak vakti kim öper yakamozların eşliğinde balıkları gözlerinden birer birer ah! delirmişim kaybolmuşum kim bilir...

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.