Kısmet

Gecenin bir yarısı, Yine bir yol ayrımı, Yaşlar dökülmekle dökülmemek arası, Gözler kan çanağı, Karanlıktan utanırcasına ürkek, Yürek dağlanmış Tamiri zor olsa gerek, Baştan epeyce uzaktayım, Sona hayli yakın. Ardın sıra tükenen kadeh, Birbirine eklenen sigara, Kulakta çınlayan namelerle bir kez daha, İnadına yeniden, Yeniden kanıyor yürekteki yara. Sevda yorgunu, Ama bir o kadar da aç bu yürek, Artık tamam demeli, Kim bilir belki de vazgeçmek gerek, Gidince... Bitince... Kaybedince... Bilir ya insan kıymet, Anlamsız bir devamdansa, Manâlı bir sondur belki kısmet...