Yedi Memeli Şehirdir Şiir

sütbeyaz göğüs ucuyla yanardım on iki kırk beş vapurunun ölü karanfilleri üstüme devrilirdi İstanbul'un kızların saçları kısacıktı sesinin rengi ağaran tan terleri dut renkli kar tanesi olur konardı tenime dolgun göğüslü martılar gibi uça seke akşamları yıldızlarıyla boşalırdım arnavut kaldırımlarına cenin düşmezdi öylesine yumuşak zemin üstüne koşardım fileli çoraplı aşklarımın saat sıfır iki otuzlarına bir farkı vardı ateşten kasıklarımın eksilen ten renginden çıldırırken kadın derin bir haz aralardı kapısını su sesi akardı içime.