İstanbul

Ne zaman gözlerimi kapasam kendimi hep İstanbulda bulurum ! Önce dalarak gizlice Gülhane Parkı'na renk renk güller dererim. Sonra tutunarak sesine maviliklerdeki bir vapurun dalgalanırım zirvesinde yükseklerin. Martılar kıskanır hızımı. Aldırmam. Anî dalışlar yaparak gezerim İstanbul sokaklarında. Tek tek uçar kendiliğinden elimdeki mis kokan güller ve takılırlar birer birer yakalarına tombul memeli kızların ! Mutluluktan güller açar yüzlerinde. İnanılmaz bir güç hissederim dizlerimde ve rüzgâr gibi koşarak salınırım Cağaloğludan aşağı. Şaşkın gözlerle bakar bana geçenler. Aldırmam. Eminönü'de Yeni Camiin orada güvercinlerim vardır beni beklerler. Bir avuçluk yem borcum var onlara. Veririm de sevinir güvercinlerim. Konarlar omuzlarıma kulaklarıma şarkılarnı mırıldanırlar. Ben de mırıldanırım onlarla birlikte. Etrafımdakiler beni deli sanırlar. Aldırmam. Takarak gönül kanatlarımı yeniden yükselirim göklere. Yedi Kule Topkapı Dolma Bahçe serinlenir kanatlarımın gölgesinde. Ateşler püsküren yaz bahar'a dönüşür. Gaz sisleri kalkar İstanbulumun üzerinden. Her taraf yemyeşil. Dallarda çiçeklerin binbir çeşidi. Böyle bir şehir bahşederim İstanbullulara. Sevinirler. Memnun imzamı atarım altına eserimin. Hayret ! Gözlerim yorgun düşer uzun İstanbul gezisinden. Açılmak isterler. Bu defa dilencisi olurum gözlerimin. Dize gelir yalvarırım: - Gayret gözlerim gayret !