Üzgünüm

İlginç bir kadın'ın yatağında sıradan bir yaz akşamı Zaman o zaman ne alemde umrumda değil... Kadın anlatıyor, benim kulağım denizde... Ne anlattığı ne benim, ne kadın'ın fikrinde Dalga vurdukça dönüyorum ''üzgünüm'' diyorum... Sebeb olanın vaziyeti ne onu bile bilmiyorum Sözde dinliyorum işte... Ağlayarak doğan insanların ''hiç ağlamadım'' yalanları dilimde... Aşk, az önce kirlenen yatağın üzerinde Kalkıyorum, denizin buğusu çıplak tenimde Giyindikçe artıyor sanki karanlığı gecenin Ve resmen ağlıyor önünde pencerenin Kadın son kez dökülüyor hayatından ''seni seviyorum'' Geceye inat katran bir bakış, uğultulu bir ses ve gözlerim mavinin himayesinde "Üzgünüm'' diyorum ''evliyim''...