Üzgünüm

kadınları mutsuz olur çiçekli balkonların mutsuzluk için üzgünüm sevgilim bunları söyleyemediğim frezya susup baktığım ortanca rahatsız ettiğim için üzgünüm gölgemi düşürdüğüm yeryüzü damla olup aktığım ırmak alnımı ısıttığım güneş eğilip içtiğim su üzgünüm başımda paraladığım taş bedenimi parçalayan elektrik çığlığımı adadığım falaka aşık ettiğim kalbim, ahh üzgünüm bıçak bileyen öfkem için bir bildiri gibi içime kapandığım için için sevgili sen. güzelsin. gerçekten ama daha mı güzelsin üzgün yüzümden üzdüğün erkek çocuğu yüzümün hüznünden her an daha çocuklaşan yüzündeki yüzümden üzgünüm her kabustan sabaha çıktığım çığlık eski pera?nın yağmalanan sokakları size benzediğim için mi görürken polis tokadının üstüste patladığı tinerci çocuğun yüzü. şaşı olup sustuğum için üzgünüm bunlar işte bu kuşlardı şarkımı çalan çalıp beni aldatıp beni dalına çağıran kalbim. dağlılar kadar düştüm pusularına çığlığa dönüşmeden susan fısıltım: üzgünüm üzgünüm: sığmadım yalanıma sığınmadım ortayerinde kaldığım için cinayetimin üzgünüm kan tuttuğu için kalkıp gidemediğim alıp götüremediğim için peçeteye adını sayıkladığım için belki bir gün olsun kol kaldırmadığım için diz kırıp dil kırıp oynamadığım rahatsız ettiğim için üzgünüm sevgilim bu kez kahvaltıya erken uyandırdığım için erkekleri mutsuz olur çiçeksiz balkonların