Ömrün İkindi Vakti

Yaş altmış beş Ömrün ikindi vakti Hüzün mevsimi Yaş altmış beş Ömrün ikindi vaktinde Derdin süslendiği tepedeyim Süsledim dertlerimi Bir hikmetli uçurtma taktım ipime Neşeden uçan çocuk Tesbihte kehribar boncuk İmrensin bana diye Ne nedamet bu günahlara Ne duman bu Evimi yaktılar gibi Dünyam yıkıldı...gibi Süsledim ölümü de ben Hüzün bana üzüm Ömrün ikindi vakti Bahçemde hüzün Sarı güller gibi Ne nedamet bu günahlara sende yıllarca Evini her gün yaktılar gibi Süsledim ölümü ben Hüzün bana üzüm Süsledim ölümü Ömrün ikindi vaktinde Hayatın çölünden Mezarın kucağınadır gidişim O cenneti koydum yerine her çölün Kıymeti bilinsin diye gülün Seher yeli de veremli şimdi Köyümün deresi bile somurtkan Eski dostlar düşman olmuş Ömrün ikindi vaktinde Süsledim ölümü Tatlandırdım ölümü Cennetler buldum süsledim çölümü Yıldızlar buldum süsledim gecemi Yeşil yaprakla süslü dal bibiyim Şeker gibiyim bal gibiyim Gece mi kalır bende öldü Ömrün ikindi vaktindeyim Güneştir guruba koşan Solar eşyanın rengi... Hey gönlüm kaç yıl olmuş hesapladın mı Soldu bütün oyun - oynaş Yıldızlar var bir bilinmeyen yerlerde Yıldızlar bul süsle geceni diye Her akşam şu ufukların cengi... Ömrün ikindi vakti Hüzün ve gam bende dağ... Süsledim ölümü ben Ölüm zaten süslü dünyanı alır cennet verir Kır gaflet gözlüğünü... Hüzünde ağlar çiçekler için Hüzün de ağlar yüzün için Çiçekleri solan bahçede hüzün Soldu ey yar ellerin ve yüzün Ömrün ikindi vakti Süsledim ölümü ben Hüzün en çok eylül ayını sever Ömrün ikindi vaktinde tatlanır yüzün yar Süsledim ölümü ben Soldurmam gülümü ben Bu hüzün bana üzüm Hüzün benim gözüm Ömrün ikindi vaktindeyim Süsledim ölümü ben Öldürdüm bana zulümü ben