Askerin Ölümü

Askerin ölümünü haber veriyor arkadaşları Ala-bula yüzlerinde acı ve sevinç Tek tek sarılıp öperken onları ana İnliyor ıssız mağaralardan daha derin Kokmuyor çünkü kendi oğlu gibi hiçbiri Ağıtlar alazlanıyor dilinde, gül kokuları zehir Sular çekiliyor ayaklarından, donuyor okyanus Hangi çağlayanlardan akmalı şimdi Hangi kervanın peşinde ulaşmalı Saçları zifiri karanlıkların yolları Çığlık çığlığa yeniden doğsa da güneş Oğuldur, solmuştur küstüm çiçeklerinden çabuk Üşümüştür kardan, boralardan uzak Türkülerinde sarkıtların dikitlere kavuşma sabrı Şiirlerinde deniz atlarının özlemi dağlar Ve öfkelerini yıldızlarda unutmuş sarnıçlar İz sürülecek uzun bir zaman Gülüşü aranacak satır aralarında Sonra Ashab-ı kehf'ten biri gibi Yeni bir ömre başlanacak Her şafakta is bağlasa da bu yürek Kaç pınarın ırmağı bu, hangi yurtsamanın sığınağı Akışında yaşamın yeryüzüne doğru Kayıklar bekliyor Anılarda top seslerinin yankısı Aynımız sularda, avuçlarımızda güneş Çiçekler koparıyoruz dünyalı Hayret, insan kokuyor