شمارهٔ ۴۰

دلبرا دوش در آن عیش منت یاد نبود که دل بنده ز بند غمت آزاد نبود اگر از صحبت من یاد نیاوردی هیچ آخر ای سنگدل از عهد منت یاد نبود شرم روی من و خشم آوری خلق مگیر شرمت از آن همه بد کردن و بیداد نبود سنگ خارا ز دلت به که در آن شادیها رحمتت بر من دلخسته ناشاد نبود بر ره گفت تو رفتیم و همه بود خلاف عهد تو نیک بدیدیم و به جز باد نبود رفت بنیاد دل ما و از آن بود همه که بر امید من و قول تو بنیاد نبود دل ز شاگردی مهر تو بلا دید بلا لاجرم دید و در کار خود استاد نبود شهری از ناله و فریاد من آگاه شدند خود ترا هیچ خبر زان همه فریاد نبود پیش شیرین لب تو گر پسر همگر مرد او دراین راه به از خسرو و فرهاد نبود