شمارهٔ ۵۷

ز چشم از دل خویش خونت خوردم ازان با غم جفت و از کام فردم ازین چشم و دل آب و رنگی ندیدم به جز اشک خونین و رخسار زردم چو با مردم چشم خود برنتابم روا نیست با دیو مردم نبردم ز خون مردم چشم من در شنا باد که با مردم آشنا روی کردم ز نامردمان چشم راحت چه دارم که از مردم چشم خود هم به دردم در این قحط مردم به نیرنگ و مردی گر از مردمی رنگ دیدم نه مردم به عمری ددی و اژدهایی نبینم ز مردم شب و روز بی خواب و خوردم ز بیداد این هفت و این چار دایم چو بر آتش آبم چو بر باد گردم ز چرخ دغا باز و دهر مقامر زیانکار و مغبون و بیهوده گردم دلم سرد شد این سر و موی چون برف از آنست همواره این باد سردم ز خار و خسان چشم نرمی چه دارم که در چشم و دل همچو خار است وردم ازین خوان پرجیفه روزی مبادم به جز آنکه باشد از آن ناگذردم ز نانش به غیر از ملامت چه دیدم ز خوانش برون از ندامت چه خوردم خدایا چو هر خودپرستیم مگذار که گرد سگ نفس اماره گردم ازین بد حریفم نگهدار چندانک بساطی که گسترده شد درنوردم