Dilara

Aşkın dibacesidir şimdi bu mısralarım Bugün ne hüzünlenir ne ardından ağlarım Bitmeyen yalnızlığın ağıtıydı geceler Üstümüze herbiri buzdan yorganlar serer Adını bilmiyorsa yosun tutmuş duvarlar Güneşe sevmedin ki benim sevdiğim kadar Ey paslı aşk taciri bu kara bulut nedir Eline al kalbini ondan taşları kemir... ................................. Ruhumu benden alıp bir kafese koysan da Uçurum ötesinde ölen benim Dilara Mesih gibi meyyitin canına can katsan da Elemde yanıp yanıp biten benim Dilara Yine hüzün mevsimleri geldi çattı cihana Senin için ateşlere dalan İbrahim benim Aşk dediğin kalbinde kurulu o divana Meftun olup beklenen hüzünlü mevsim benim Issız çölde kumların hasret kaldığı suyu Ortasına yaş koyup çöle akıtan benim Ve Yusuf’u koynuna yar diye alan kuyu Kuyulara düşüp de sularda yanan benim Dilara sen öldün de ülkeme baykuş kondu Güzellikler kayboldu ve ümitlerim soldu Sen gittin de varlığım yokluk oldu Dilara Sevgili hayallerim kaldı başka bahara