Alışamadım Sensizliğe

Sonsuz maviliklere daldım yine Gözlerim ufukta takıldı kaldı Güneşin battığı o noktalarda Hatıralar canlandı Sende benim güneşimdin Beklerdim hep ümitle,geceme doğmanı Keskin bir bıçak gibi, karanlığımı yırtmanı O an gelir di ya! Kalbimin en mahrem yerine doğardın Aydınlanır dı dünyam Canlanır dı umutlarım Çünki sen vardın Şimdi ise yanlızlık ve acılarım Ne zaman buraya gelsem Kalbime düşüyorsun Bensiz buz gibi tenin Bir tanem üşüyorsun Güneş doğmayan gecenin Tutsağı oldum sanki Senin gibi,bende Üşüyorum inan ki Akşam indi sulara Soğuk bir poyraz esiyor Hayat ısıtmıyor beni artık Nefesim kesiliyor İçimdeki efkarı Yüklesem sarhoş dalgalara Alıp götürse benden Çoook,çok uzaklara Vardığı son sahilde Öylece sızıp kalsa Efkarımla birlikde Bir daha uyanmasa