Acının Çocukları

Amansız bir ateş var.Yanar taa şuracıkta Yalazın da beslerim,onulmaz acıları Yaralı kartal gibi,gözleri hep ufukta Beni gözler bilirim,yaslı Çeçen dağları Dayan ne olur,dayan Kaderimiz yanlızlık bizim Ne göz yaşımız kaldı,ne verilmedik can Belki son şansımız bizim Sevgiler yaşanırdı bir zamanlar Mutluluk tüterdi toprak bacalarından Gizli bir cennet gibiydi,yem yeşil dağlarıyla Çocuklar neşeyle oynardı,kırların da Tahtadan atlarıyla Bir gün çıkageldiler Demirden tanklarıyla ve ayaklarında potin Sevgileri nefrete dönüştürdüler Mutluluğu mateme İnsafsızca çaldılar Gelecek yarınları Suçu neydi vurdular Günahsız yavruları Anlatmaya dilim varmıyor Yüreğim nasıl dayansın Seni kurda yem eden Özgür dünya utansın İnanıyorum; inanmak zorundayım Var olmanın savaşındayım Yar etmem o Potine,bir karış toprağını Ölür, ölür, dirilir,İndirtmem bayrağını, Yaşanmadık acımı kaldı? Çekilmedik işkence mi? Ne evlat hasreti Nede ölüm korkusu Ne dünya endişesi Nede yaşam kaygusu Sadece savaşımız; özgür olma tutkusu Adanmışlık ne demek Bilemezsin sen potin Allah için savaşıp,vatan uğrunda ölmek Git de bir bak tarihe Dedenin,dedesine Hangisi kazanmış ki, sana kalsın öğünmek Bu millet, öyle bir millet ki Ölümü kabullenir Esareti asla Sökemezsin ruhundan Ne roketle ne tankla Bak! bir yıldız daha kaydı Çeçenya dağlarından Özgürlüğe kanat açıp Sonsuzluğa doğru Alperen güller açtı Yere düşen kanından Bir ölür,bin doğarız Gidenlerin ardından