Canın Cehenneme

Beni sormanın hiçbir manâsı yok şimdi Ne yalvarışların ne de özürlerin Hiçbir şey ifade etmiyor artık Dönüş yolumda kırılmış gururum unuttuğum yüzünün gölgesi var Ve yaz belleğine __Sen, benim için bittin. Hatta bir hiç bile değilsin artık ! Sen ; Sanma ki ayaklarımın üzerinde duramaz yıkılırım Sanma ki bir rüzgâr eser savrulurum Sanma ki zaman yorar yorulurum Sanma ki ben sensiz yok olurum. Şunu bil ki ; Benim sonsuza yürüyecek kadar ayaklarım var Sırrını sakladığım aynalar da gizli Kocaman bir yüreğim var. Konuşunca ortalığı kan gölüne çevirecek kadar Uzun, ama suskun dillerim var. Bileğim var kaç babayiğidin bükemediği. Dolunca yazdığım, Yazdıkça sustuğum, sustukça çoğaldığım Kalemim var yüreğimi boşaltığım. Şimdi bana eğreti ve şirret bakışlarla bakma öyle Korkarım diye manâlı bakışlar atma Çek bakışlarını kirletme yüzümü Meğer sen ne kadar çirkin bir adammışsın böyle Ne kadar da kirli. Bak ! Şunu asla unutma. Hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacak ! Her zaman karşına bir duvar gibi çıkacağım Bir kaşık suda fırtınalar koparıp Önüne çıkan her set ben olacağım. Akıtmayacağım seni zaman tünelinde özgürce. Şimdi sakın sorma bana neden diye. Şöyle bir arkana dön bak istersen Hezeyanlar içerisinde ki geçmişine Halâ hiç umrunda değil mi Yakıp yıktığın yerler kan içerisinde. Kim bilir belki şimdi kızarmıştır yüzün Kim bilir belki de içini çoktan kaplamıştır hüzün Kapkara bir gece çökmüştür bilirim yüreğine. Ama yine Özürler, pişmanlıklar içerisinde Halâ, ben ben diye diye Cehenneme gitmeye ne kadar hevesin varmış öyle Hadi öyleyse Canın cehenneme Cehenneme kadar yolun var Artık sana güle güle !...