Ölümsüz Yalnızlık

Sen bilir misin dostum Tüm kalabalıklar içindeki O ölümsüz, dinmeyen yalnızlığı Kimsenin yardım edemediği sana O kalabalıklar içinde yalnız olmayı Gecelerinde bir ses olsun istersin Bazen bir nefes Elini tutsun istersin bir dost el Uzatırsın... Tutan olmaz... Şiirler yazarsın Sonra onları teker teker yakarsın bir gece vakti Yanan kağıtlar mı sanırsın sadece dostum Anılarını, çocukluğunu yakarsın Arınmak için yalnızlığından Sonunda hiçbirşey geçmez eline Yine o ölümsüz yalnızlığından başka Sen ve yalnızlığın Gecenin bir saatinde Başbaşa kalırsınız yine