İstanbul Döküldü Dilimden

Karanlığın gölgesinde Acılar sandığını saklarken dizüstü Seslerine çığlık ekleyip ağlar durursun Sevdalar kraliçesi İstanbul Unutulmaz bir sevdanın ardından kalan Ne sırlar zulaladın ne haberler koyuverdin bohçalara Şimdi unutulmaya mecbursun Şimdi mahkumsun unutulmaya Hadi gelin üstüme… Korkmuyorum Sen gel , İstanbul gelsin. Koynumdaki yokluğun gelsin Ölüm yasa gelsin Hadi gelin İstanbul Puslu bir ayazda seni fısıldıyor. Siyahlar içinde seni unutmaktan geliyor Tanrıdan bir alacağını sırtlanıyor Senin borcuna karşılık İstanbul O gördüğün yara sızlamasa Kenarlarından al nehirler çağlamasa Gece üç-beş nöbetleri ile diker miydim seni hiç Kimse görmesin diye her sevenin ardından Pencerelerine dilek yıldızları saçar mıydım Sevmeyi haram kılan o hasetçi gözlerden uzak Kahrolası adını koyduğum İstanbul Yazık ki seni toprağıma armağan ediyorum Gömülüyorsun sandığını da yanında götür. Terk ediyorum seni Yeni bir İstanbul inşa ediyorum Bahçelerinde filizler estirdiğim Avucunda başak tarlaları ektiğim Yeni bir İstanbul Harcına ilmik ilmik tutkumu dokuduğum Sıvasına ölümümü koyup Yüreğine adımı mıhladığım Ah be İstanbul Ne kederlere doladın beni.. Yeni bir sen inşa etmek Zoruma gidiyor.