Ölü Gelin

Bohçanda topaklanmış Umutların vardı senin Gizlice atladığın pencereye bıraktın haylazlığını Yarım bıraktın sahte düğününü Yalınayak sırtlandın sevdanı Rüzgar keskin keskin çizerdi yüzünü Fidanlıklar arasından Yarı düşer yarı aşardın engelleri Anlamsızca yoruldun vefasızlığa Gece puslu gece karanlık Gece hasret türküleri içinde Vur kendini yağızına Savurduğun rüzgara vur, Koş, İşte çınar ağacın Yağızın gelecek, hayallerin gelecek Bekle……. Nerde başına taç yaptığın adam Samanlıkları seyran ettiğin adam nerde Sen değimliydin kasnağına adını işlediğin İlmik ilmik sevdanı nurla dokuduğun Yazık ki İhaneti damarlarında Sımsıcak akışkan bir sıvıyla doldurdu. Dizlerinin bağı çözülmüş Üstüne çöreklendin Sol ciğerinde bir acı, gözlerin gam çalar Sen artık ölmüşsün ölü gelin. Ve peşinde silahlı zebaniler Umutlarını vurmuşlar Sıra sende ölü gelin, sıra sende Namlular üzerinde Kalk hadi olduğun yerden Dön bir bak kendine Beyazlarını nasılda sarmış allar… Gidiyor vefasızın Saklandığı çınar ağacın arkasından Karalarına bürünmüş ihanetine gidiyor. Sense ölü gelin sevdana gidiyorsun Allar içinde aşkının toprağına gidiyorsun.