Senin Kalıntın Olmayacağım

Dokunuşlarındı yüreğimde kalan Her umutsuzluğumda beni saran Ağlamalarımda yavaşça yaşlarımı silen Kahrolası o dokunuşların Saklanmıştım senden oysa ki En ucra köşede karanlıkta dizüstü Sımsıkı tutmuştum yüreğimi ellerimle İçimdeki korkuyla titrek bakışlarım arasından İstanbul ispiyonladı beni O hilekar İstanbul için Aldın benden yüreğimi Sinsice yaklaştın Sahte sözlerinle sevmelerinle Kandırdın gözlerimi, tenimi Şimdi bir ayinle adağını sunuyorsun Aşkımla beslediğin aç yürekli İstanbula Ruhumu adıyorsun Kölesi olduğun patronun Gözyaşlarım ile besliyor mu seni Çığlıklarımla mı avutuyor Neydi sana ödülü, neydi sana hediyesi Yoksa İstanbul mu sandın kendini Ya sen İstanbul, Ya sen Doymadın mı yarım kalan aşklara Kanayan yaralı kalplere tuz basmaların Efsun kokular içinde sevişmeleri kıskanmaların Yedi tepe ihtişamınla, boğazdaki büyülerinle İhtirasının esiri mi oldun İstanbul. Azad et beni ne olur Bir daha sevmeyeceğim Yüreğimi kafesler içinde gizleyeceğim Bir daha çalamayacaksın Ne sen yağmurlarınla ıslatacaksın bedenimi Ne de Kölelerin yağdıracak gözlerime fırtına gözyaşlarını Ben yıkık kentinin içinde, sur diplerinde Ya da tarihinde yıkıklar listesinde Senin kalıntın olmayacağım