Günlük

Bir çift gözlerdi ilk dikkatimi çeken, Sonra kaşlar ve mimikler, Ardından döküldü dudaklarından inci taneleri gibi sözler, Allah ne güzeller yaratmıştı meğer. Evlimiydi yoksa nişanlımı? Parmaklarında yoktu yüzükler, Birde sevdiği yoksa eğer, Kalbini çalmak gerekti bir güzel. Önce ismini öğrenmek gerekti, Bir bahane bulundu elbet, Tekrar görüşebilmek için bahaneler, İsmiyle hitap güzeldi elbet bir dahaki sefer. Sonra ulaşabilmek için bahane bulunmalıydı, ama olmadı! Emaille yardım bahanesi tutmadı, emaili yokmuş meğer. Başka bahaneler uyduruldu, çaresiz kalınca itiraf başladı, En doğrusuda bu değilmiydi? Yakından tanımak için ulaşabilmek gerekliydi. Reddedilme korkusuyla çekinerek açıklanınca düşünceler, Güzel insan itiraz etmeyecekmiş meğer, Çay ve yemek teklifini reddederken Kırmamak için özür dileyecek kadar kibarmış meğer.