Öğretmenim

Gözlerine baktım, yüreğine kadar gülüyordu. Çok zarif ellerin, binlerce nakış işliyordu. Dudaklarından tane tane dökülen her hece, Bana öğüt veriyor, hedefimi gösteriyordu. Ben senin eserinim, şükran borçluyum öğretmenim. Bu günlerimi ben değil, bana sen hazırladın. Sade, ham bir madde'ydim, beni hamur gibi yoğurdun. Seni çok üzdüm öğretmenim, sen bana darılmadın. Tam aksine, öptün beni, yanaklarımı okşadın. Ben senin eserinim, şükran borçluyum öğretmenim. Kalem tutuyorsa elim, öz Türkçe'yse dilim, İlimdir, İrfandır, Kadirdir senden öğrendiklerim, Bu gün öğretmenler günü, senin günün'dür öğretmenim, Bakmam yaşıma, huzurunda saygıyla eğilirim, Ben senin eserinim, şükran borçluyum öğretmenim. Sen var oldun Başöğretmenin devrimlerinden sonra! Ulus için, yılmadın, yorulmadın, düştün yollara! Kar, kış, fırtına demedin, vurdun kendini dağlara, Yöntemi ve yönetimi öğrettin biz Cumhurlara. Ben senin eserinim, şükran borçluyum öğretmenim. Bir tarih, bir coğrafya yaşıyor o bakışlarında. Kar düşmüş kara dağlarına, siyah yok saçlarında. Buna rağmen, bülbüller şakıyor senin gönlünde. Solmasın senin yüzün, hep gülsün, bu gün de, yarın da. Ben senin eserinim, şükran borçluyum öğretmenim.