Duru

Yıldızsız semaların resmini çiziyorum Dolunayda gözlerine Sana dokunup ağlamak istiyorum Ağıtlar yakıyorum Yüreğimdeki kan lekelerine Bir bilsen Sensizlikte kaç kez ölüyorum Kaç canım alınıyor İşkence odalarında Yazmaya korkuyorum sevgili Her kelimede… Yüzlerce tekme atıyorlar böğrüme Adını her söylediğimde İşkencenin dozu artıyor Binlerce volt elektrik veriyorlar yüreğime Sana dokundukça kelimelerde Çoğalıyor uzak yıldızlarım Bir ağrı başlıyor derinlerde Çatlıyor dağlanıyor dudaklarım İfadelere döktükçe Her yangın sonrası küllerimi Seni unutmamı istiyorlar sevgili Vuruyorlar dört bir yandan pençelerini Vuruyorlar da Söyletemiyorlar yinede sensizliğimi Gözlerini düşünüyorum İşkencelerin en kabasında Varsın olsun be sevgili Her bir yandan vursunlar bana Vursunlar da Söyletemesinler sensizliğimi Biliyor musun Ne zaman Gözlerin gözlerime değse Şebboy kokulu yağmurlar yağardı yüreğime Deli divane olurdum çocuksu gülüşlerine Bir haber gönder Bir ses ver sevgili Ben ölmek istemiyorum Bu işkence odalarında Ya da emret sıraya girip öleyim Ne zaman ölünüyorsa gözlerinde