Gözlerim Öksüz Kaldı Gittiğinde

O gün Sabah güneşinde buğulanmış Bir menekşenin damlaları kadar sıcak Akıvermişti gözlerimden içeri gözlerin Korktum bir daha hiç açmadım Kaçmasın diye gözlerimden gözlerin Sonra, Sonra sen gittin Unutulmuşluğun buzdan labirentlerinde Yapayalnız dolaşırken bu yürek Seni unuttuğum yalanıyla Hayatı kandırmaya çalışırken Bugün Sesini duydum yeniden Binlerce yıldır taşımaktan Yorulmadığım Hasretin Koca bir dağ gibi Çöküverdi omuzlarıma Kaç asır geçti Narçiçeğim Öyle çok unutuldum ki senin tarafından Öyle çok savruldum, Öyle çok mahkum edildim ki Asırlarca tükenmek bilmeyen sensizliğe Önce, Gözlerim öksüz kaldı gittiğinde Sonra ellerim, Ellerim senden sonra hiç ısınmadı Gömüldükce kutupların o soğuk uykusuna Sen gittiğinde Bu şehirde yağmur yağıyordu Sensizliğin ateşinde kavrulurken bedenim Buzdan bir kale oluverdi yalnızlığım Sonra, Her gece o sızı ile bölündü uykularım