Portresi

tarlakuşlarına inanır allaha inanmazdı denizi ilk gördüğü gün ölüm ölüm diye bağırdı ve gözlerinde mavi yıllarca çalkalanıp durdu bakınca ağaçlar inildeşir taşlar toz olurdu içteniçe suların akışında bulduğu neydi neden ıslık çalardı rüzgarda neden ağlardı bir dostu vardı maphustu pas tutmuş yıllaryılı zinciri delirmek bir hızlı yaşamaktı zamana sığdırmaktı bunu bilirdi bir köpeği vardı adı doç'tu aşksız geceler gibi karaydı göğsü yürek biçiminde aktı zincir sesleri geliyordu ötelerden karanlık uluyordu korkunçtu ve gözleri bal damlası kadar tatlı forsa gözleri gibi uzaktı bir sevdiği vardı adını kimse bilmez bir dileği vardı anlaşılmaz alnına gecelerce çökmüş gölgesi onu hem herkes bilir hem de hiçkimse bilmezdi birgün bütün okuduklarını unuttu birdenbire sevdiklerini unuttu nesi varsa yaşanmış bırakıp gitti