Yansıma

uyutmayan bir şeyler var kabullendirmeye çalıştığım kendime fiskos masasındaydım sabah dört’e kadar kar yağdı dışarıya ben üşüdüm sol elimde sigara sağ elimde kalem hemen altında kağıt karşımda çayım yanan bükük belli mumum herşey tamdı hislerim düşüncelerim ama kabullendiremedim... sen uyurken ben uyumadım sen uyurken camdaydı siluetin ben yansıyordum cama sen de yanına yanyana... ama sen yoktun. her doğum günü doğum dününü hatırlatır bana doğum yarınını doğumu yaşamak ya adı... bugün karlar yağsın yerin üstüne sırf sen varsın üzerinde diye...