شمارهٔ ۶۸

چو جانم گرامی همی داشتی سرم را به گردون برافراشتی ز روی بزرگی چه واجب کند بیفکندن آن را که برداشتی چه کردم نگویی کزینسان مرا میان جهان خوار بگذاشتی تو تا کردی از مهر من دل تهی دلم را ز حسرت بینباشتی بگفتار بد خواه بی سنگ من ز من روی یکباره برگاشتی نبودی به دل آگه از راز من در و غم همه راست پنداشتی رخم را بزر آب کردی رقم پس آنگه چو آیینه بنگاشتی تو تا زادی از مادر پاک تن همه تخم آزادگی کاشتی چرا بازگشتی ز آیین خویش چرا بر رخم چشم نگماشتی نخواهمت هرگز مگر نیکویی از آن پس که بد خواهم انگاشتی مبیناد چشم حسن هیچ روز که با دشمنانت بود آشتی