شمارهٔ ۹۲ - در مدح خاقان محمود خان گوید

ای گوهر مطهر مردی و مردمی اصل تو کان گوهر مردی و مردمی در جنگ و صلح رستم میدان و مجلسی در کین و مهر حیدر مردی و مردمی دارد دل تو نور ز ایمان و معرفت بارد لب تو شکر مردی و مردمی نیک و بدت موافق هستی و نیستی جان و دلت مسخر مردی و مردمی قدر تو چرخ اعظم افلاک و انجم است رأی تو سعد اکبر مردی و مردمی سعد از تو گشت طالع ناهید و مشتری جان از تو یافت پیکر مردی و مردمی بی ساقه و طلیعه بند و گشاد تو گردی نکرد لشکر مردی و مردمی در بزم و رزم شکر بخندید و خون گریست پیش تو جام و خنجر مردی و مردمی در قبضه و بنان تو بادا بر امر و نهی دایم حسام و ساغر مردی و مردمی چرخ ار ز صبح صادق در پیش آفتاب پرسد که کیست یاور مردی و مردمی گوید جلال دنیا محمود خان که هست بر چرخ ملک محور مردی و مردمی ای سایه سعادت دنیا و آخرت وی معجز پیمبر مردی و مردمی ای آن عطاردی که نزیبد به اتفاق برج تو جز دو پیکر مردی و مردمی القاب عالی تو طرازیست بر کجا بررایت مظفر مردی و مردمی حاجت چو سایه گشت نهان تا چو آفتاب پیدا شدی ز خاور مردی و مردمی گر طالعت نبودی از رجعت و وبال هرگز نرستی اختر مردی و مردمی جام می بری ز خصم و جهان می دهی به دوست وین هر دو هست در خور مردی و مردمی قدرت نعوذبالله اگر سرکشی کند عاطل بماند افسر مردی و مردمی شد مردمی و مردی در عهد ما غریب می دار دست بر سر مردی و مردمی یارب چو خلق و خلق تو هرگز گلی شکفت از گلبن معطر مردی و مردمی آمد پدید نقش تو هرگه که داشتند آیینه در برابر مردی و مردمی گر نو عروس بخت تو در جلوه نیستی هستی گسسته زیور و مردی و مردمی روزی که دهر خطبه کند جز به نام تو بادا شکسته منبر مردی و مردمی چندانکه در جهان ز سکندر کنند یاد ای پادشاه کشور مردی و مردمی می بر کف چو بحر تو آب حیات باد ای راستی سکندر مردی و مردمی