નાં રાખ રંજ naa rakh ranj

નાં રાખ રંજ naa rakh ranj મારો મનડો મોર બની ને નાચે ઉપર આભ ને ધરતી છે નીચે હું કેમે કરીને સન્તાડું? ને કેમેં કરી ને દેખાડું।.. રાત અંધારી ને તારલા ચમકે આકાશ માં અંધારું ને મન પણ ભટકે એવા ટાણે કોઈ મને સાંભરે હું હલકે થી બોલી ઉઠું 'અરે'.. મારા મનમાંથી હટતી નથી સમાયેલી તસ્વીર ખસતી નથી સામે આવે છે વારંવાર અને ઠરાવે છે કસુરવાર। હું ફરી ફરી ને જોતો હતો મનમાં ને મનમાં મલકાતો હતો એક હતું 'દીવાસ્વપ્ન' પામવાનું જીવનભર હારે રેહવાનું અંને જીવવાનું મોર ટહુકી ઉઠ્યો ફરી થી વાતાવરણ મહેંકી ઉઠયું ટહુકારા થી કોઈક ખૂણા થી મન પણ બોલી ઉઠ્યું નાં રાખ રંજ 'કિસ્મત તારાથી થોડું છે રુઠ્યું'