İstanbul ve Sen

Yâr, İstanbul kadar erişilmez sevdan var Yüreğim boğaziçinin sularındanda fırtınalı Limanımsın, yollarım her dönüşte sana prangalar Yâr, dinle vuslatımı İstanbul kadar mısralara sığar Sesim karışmış rüzgarlarına, Bu koca şehir beni aşkınla boğar Yâr, tufanında yitirdim dünümü bu günümü İstanbul kucakladı ruhumu yalnızlığa saldığında Şefkatli elleriyle bir tek İstanbul beni okşar... Yâr, Çamlıca'dan seslensem ezanlarda erise sesim Emirgan'da ağlasam güllere aksa gözyaşım Beylerbeyinde nefeslensem, Eyüp'te aşk dilensem Silinir mi bilemem gözlerime çizdiğin ebruli resmin? Yâr, sabırla ikamet ettim ardından, tahammüleniyorum Yağmurlara, yıldızlara inat gökyüzünü soluyorum İstanbul yıldızların altında yağmurlarla yıkanıyor ben İstanbul'un içinde sabırla bekliyorum. Yâr, bu garip can bir tek sana akar sende son bulur Vuslatımsın, esmer ayrılığın zamanı durdurur Zaman mimarıdır yoklukların, fakir gönüllere deva Benim garip gönlüme de bir senin aşkın reva... Yâr, hasretin başlıklardan ibaret, ötesine geçilmiyor Seni nasıl anlatayım hasretim tükenmiyor Yazılmış çizilmişlerin bitmiş mi ki İstanbul'a, benim sevdam son bulsun Yüreğim dolu dolu, Züleyha'dan Yusuf'a akan vuslatla Seviyorum yarınlara hükmeden sevgi ve şefkâtlâ...