Meğer

Rüyalarına girerim her gece Düşünüp seni, benden geçince Meğer insan böyle sevince Aldırmazmış gündüze geceye. Birden sarar benliğini bir düşünce Sesler ve hevesler uzaklara düşünce Meğer insan böyle düşündükçe Konuşurmuş kendi kendine sessizce. Baktığın boşlukta onu görünce Büyütürsün gözünde körü körüne Benimkisi yangına körükle gitmekse Razıyım alevlendirdiğin her ateşe. Gözyaşların hıçkırıklara dönüştüğünde İsyanın ve saplantın dövüştüğünde Meğer insan böylesine sevince Kabullenirmiş yalnızlığı ümitsizce. Meğer insan böyle sevince Aldırmazmış ne gündüze ne geceye Konuşurmuş kendi kendine sessizce Razıyım alevlendirdiğin her ateşe Kabullendim yalnızlığı sensizce.