Çelişki

hayat bütün yolları birbirine karışmış rüyâlarını bütün gün doğumlarına azâd eyleyen. bir ben bilirdim ağlamayı sanırdım yani: kuşlar kadar özgür sürgün ülkeye kanat çırpan tezat. tersine yazılmış hikaye, başladığı yere hiç bir zaman ulaşmayan. bir ben bilirdim diyordum ya: ne çok şey bilmezmişim meğer. oysa ki; keman tellerine hiç böylesi dokunmamıştı yalnızlığım ağlamaklı köşebaşlarında tıkırdayan kaldırımların şah damarında kalp atışları kadar yorgun âh/ ayaklarını sürüyen yanlarım. el açmış dualarından bîzar, gözlerimde tesellisiz hüzünler şiir diyorum; şiir, bir beni anlatmayan sersefil her hecesinde kaç soluk aldığım ölüm. karınca kadar umudum olsa, bir yol da ben bulurdum elbetteki. ve fakat; hayat bütün yolları birbirine karışmış, bütün sözlerini bir kaleme teslim etmiş çelişki...