Yalnızlık

Dilsiz bir dosttur yalnızlık Siz konuşursunuz kendinize O dinler can kulağıyla. Açarsınız tüm sır kapılarınızı Kimi bir meltem ılıklığında Kimi poyraz keskinliğinde İzinsiz dalar içeri yalnızlığınız Dilsiz bir dosttur yalnızlık Tüm sırlarınızı verirsiniz çekinmeden Son güneşiniz Son bakışınızla Ufkun arkasına inmeden Yani zifir bir dağın arkasına sinmeden Bırakmaz yakanızı yalnızlığınız Yalnızlık Dilsiz bir arkadaştır Kimi göğsünde uyuduğunuz yavuklu Kimi göğsünüze oturan taştır yalnızlık. Kimi şehlâdır yüreğinizi yakar Kimi şaşıdır görmediği yere bakar Dilsiz bir arkadaştır yalnızlık Hücrelerinizde izinsiz gezen Ve yüreğinizi ezen bir taştır yalnızlık. Umutsuzluklardan kaçıp Yalnızlığa sarılırsınız. Umutlara kapılıp Darılırsınız yalnızlığa. Unutursa bir gün tüm dostlarınız sizi Hüznünüze yerleşir yalnızlıkların izi. Siz ona dökersiniz içinizi O susar size Siz ona ağlarsınız O susar size Siz ona susamazsınız ya O susar size