Israrını Bırakan Şemsiye

sessizliğin en çok böyle yakıştı yüzüne sakın bozma birazdan kalayını yitirmiş bakır gibi alışacaksın yeni görüntüne kaşlarını azıcık geriye çek yorgunluğunu azıcık hüznüne doğru şimdi daha kolay dokunabilirsin yokluğuma bir kedi karşıdan karşıya geçerken içini okuyacak uykusu kaçacak sokak lambalarının karın tam sırası aslında ayrı acı, ayrı tat göz göze gelince camda buğuyla tuhaf şey / böylesine ince, böylesine kara bir yaprak düşmeye görsün, ardından bir yaprak bir yaprak daha / evet nasıl kaçar gözden sonuna ne kadar da benziyor bir aşkın önsözü sonra yağmur, sonra rüzgar ısrarını bırakıyor şemsiye