Bahçıvan ve Gül

Yalnızlık bahçesinde bir garip zaman Bahçıvan yorgun, yıllar geçer yaman Sanar iken artık vakit tamam Yalnız sensin bu gönle kalan Nice gül büyütmüş de ne olmuş Hepsi bir gün ellerinde solmuş Hepsinden kalan bir garip yolmuş Kalbin içi hep hüzün dolmuş Yeter artık gönül, korkma vakit budur, Bu gül elden değil, inan onun kuludur Onla çıktığın bu yol mutluluğun yoludur Sımsıkı sarıl ona, kalbi sevgi doludur Çabala, uğraş kazan sevgisini Rabbin armağanıdır o, el üstünde tut kendisini Yalnız o kalsın boş ver, boşalt artık çevresini Sen de iste ondan, kadir kıymet bilmesini Gül beslemek zor iştir maharet ister Ey sevgili sen de sevgini bu garibe göster Karşılığında bu gönül bir tek seni söyler Mutluluk bulursun, sevgi, şefkat dolu gözler Bu bahçede ne verirsen, iki mislini alırsın Hiç zarar etmez, hep mutlu kalırsın Sen sevgi verdikçe sevgi dolar taşarsın Yaprakların pırıl pırıl, hep mis gibi kokarsın Bahçıvan bilir yalnız su yetmez sana Sevgi istersin sen, her an kana kana İnan bu kalp hazır, her an yana yana Bir ömür boyu kokun ile boğulmaya.