Bunca Yılın Ardından

Sana hitap edilecek kelimelerin çokluğunda hiçbirinin sana yetmezliği beni ürküten Boş cümleler kurmak korkusu ile bu sevginin azalması asıl korkutan Biliyor musun? Böyle bir şey yazılmadı ve yazılmamalı, çünkü sadece bana ait bu duyulan Bir başkasıyla paylaşmam, paylaşamam, eminim böylesine bir duygu asla bir daha bulamam Yaşam bahçesinde her doğan güneş ile tekrar her şey seni hatırlatırken Unutmak ne yalan kelimeymiş meğer dediğin gibi Nice sözler düğümlenirken boğazıma, deli gibi haykırmak isterken Bunca yılın ardından sana birkaç satır yazmak meğer ne garip şeymiş Ömrün boyunca sen hep gül, gül ki, gül kıskansın gülümsemeni Sen hep mutlu ol, ol ki, istemesem de eller sürsün ömrün güzelliğini Boyun eğmek düşer böyle yazmış Yaradan, bu garip kulun kaderini Bir yerlerde benzeri vardır amma sen gene de bil, çok sevildiğini Ne sevdalar gelmiş geçmiş, şu dünya bahçesinden Bu garip sevdan işte benim hüznüm sebebiyken Hüznüm yalnızlığa, bir garip tebessüm ile el vermiş iken Bu gönül dile geldi son kez bunca yılın ardından...