Aşkın İmansızı Nazlıcan

içini dökmekten vazgeçen ayrılığım boncuk boncuk güzlerinden sonkez bakmana kıble düş kırıklarının nefretinle çarpılmasına adanmış bir aradayım yalnızlığı karasına alan kara bir sevdanın hesaplaşma menzilendiyim sırların türküsünü söyleyen kimsesiz hislerimin sisinde sahipsizim ruhumun magmasında yellerin ve gittiğin andaki ellerin olsa da bir çiçeğin su halindesin yeniden aşkıma meyve olmanın imkansızlığındasın bir dolunun üstüne yağması ya da ölüm kokusu ancak unutturur kundaklanmış bir bir gidiş kızmaların zirvesi uzak mavi sevdam küçük bir ölüm! Gibi yürüyor acıların gönlümde ustalaşmış kaçışların dokunuşu gibi içten ve eriten bir pranga buhurları gösteriyor kümülüs halimi her damlanın ağzında bir hece gibiyim sana bulmacanın arasına sıkıştırılmış sıradan bir gidiş sorusu değil gidişin o siyah karenin tam kara karasısın şimdi türküsünü yeni doğmuş bir bebeğin eleğinden dinleyen sevginin tecimeniyim Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip, varacağına varmamış baba olmamış orta yaşlı dünyanın yarısıyım gitmelerini ayrılıktan saymadı mecnunlar birliği sevgimi sevgiden saymadı Leylalar dirliği ağır ve acımsı bir sızının sözlüğüne yazıldın Bir çıkarma işleminin sonucundan benden seni çıkaramadılar sıfırın değeri yok oldu sen giderken biri birle çarpıyorum hep ben ve sen Ne mi yapacağım bundan sonra? sana gelen tüm yürek yollarına aşkın dilencilerini koyacağım güneşe koyacağım, özlemlerini kararsın dünyan beni görmez olsun her halin Hediyelik umutlar alacağım bilindik ümilerin ümmi nazarlığından acılarımın buhurundan biriktiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim. sineme sineme batıracağım her anın bunca sinmişken suskun ömrüme azalan bir gitmenin son mevsiminde çürümesin gelişin gittiğin gerçek bu da hiçbir gerçeğe benzemiyor gidişinin son heykelini yaptım buzul isteklerden bir gün gelirsen önünde ikimiz de inan eriyeceğiz Nazlıcan