Yetimsin Nazlıcan

çürüyen umutlarında acılar seni pakladı koca şehirde aynanı bıraktığın kentten babanın gözyaşlarını özledi ölüm bana sarılarak ağladığın mezar taşının anısında gözlerim nemli bekleyişim ölüm kadar taze,ayrılık da bendimin babası çocukça oyalandığımız saklı bahçenin bahtını taht eyledim sevmenin gözlerine baktım bir çocuk neşesiyle kucaklarıma hecelendin uyandığımda son yakalanışın ateşine şifrelenmişti gelmek için gitmenin duvar ustalığında hariçten gazeller okudum senden ne kaldı ki ürkek kaçmalarından başka babanın ağıdına annenin o alil bakışı kaldı acılarından arta yalnızlık türkuazıyla bir atkı örmeden gittin kışlarımdan her yüzde ikimizden çok şey derleniyor… bitmezmiş gelmenin bekleyiş andacı kavuşma kavşağında gözlerinin rengi karşıya geçmenin ışığı ve sensizliğimin aşığı telaş mı, kim söylüyor bunu artırılmış bir aşkın son panayırındayım sen varsan aşk var,baban yok,ben yoyum sensiz mezar taşlarından aşk kitabelerine eklenen gözyaşların ve içimdeki senli lekelerin acılara inat sevişenliği buhurlarımı ahlarıma,vahlarımın vahasına vay be demeyi ekledi yaşamayı pişirdim sensiz aç kaldığım hecelerde yakın bir kalbe gittim hiçbir şey yoktu senden aradım süt beyaz bakışlarını ve gözü yaşlı modunu gitmeler atom atmış ruhuna... yoksun hala ya da gelmelere geometrik aslı oluyorsun. delecek dağ kalmadı ki gülüm bu sensiz dünyada ferhatlığımın fiyordlarında nakışla beni erimiş huzurla "insan önce vav şeklinde doğar sonra elif olur aşk ve insan La deme lal masallarda giden mutsuz perim Beyaz bir sayfanın son yaprağına dalinler ve aminleri ekle "Bir kerede yıktı geçti " geçmişlerin çürümüşlerinde çıkıver Ateşimden durmak için sura üfleme vaktinden önce gel yaşamayı pişirdim sensiz aç kaldığım hecelerde türlü yapmayı da öğrendim türlü türlü duyguların tozu biberiyim ve "insan önce vav şeklinde doğar sonra elif olur aşk ve insan La deme lal masallarda giden mutsuz perim