Hayat

Onu gördüm, yine, bir akşam üstü, Yolların, kördüğüm olduğu yerde. Yorgun sokaklarda, bir ceylan gibi, Ah etti, inledi, ağladı bir de... Bir derdi mi vardı, neydi bu hüzün? Bakışı birini, arar gibiydi. Hayallerde gezen, yorgun gözleri, Gizlice, birini sorar gibiydi... Neydi, başındaki bembeyaz aklar, Ya da o çizgiler, şakaklarında. Kaybettim, kurduğum, hayallerimi, Sevdanın en mahrem sokaklarında... Dökülür yapraklar, hatıralardan, O günler yaşanmaz; bir daha başka. Vurulmuş şafakta, bir Ferhat gibi, Ya da Mecnun gibi, en büyük aşka... Bir telaş, bir çığlık, sabaha kadar, Tutulur nefesler, göründüğünde. Sokaklar, bir duygu bestesi yapmış, Her gün, bir esrara büründüğünde... Belki bir çilekeş, belki derbeder, Belki boynu bükük, garip, serseri. Yorgun sokaklarda, kaybolur gider, Duvarlara çarpan, ayak sesleri... Perdesini çekmiş, karanlık evler, Bir müjdeye hasret, yüreğim darda. Uzandım koynuna, bir çocuk gibi, Sabahlara kadar, kaldırımlarda... Sokaklar, çağrışır; hep bir ağızdan, Her gün onu söyler, onu heceler. Uzanır üstüme, bir yorgan gibi, En azgın günahı, örten geceler... Artık uğramıyor, bu caddelere, Kaldırımlar öksüz, sokaklar yetim. Duymak istiyorum, söyle, ey hayat! Siz mi kazandınız, ben mi kaybettim...