Sen Yoktun

Senden önce; İsmim kadar yalnız,yaşamım kadar kalabalıktım... Hülyalarım çıplak,gülüşlerimse yavandı. Kalbimde en acımasız girdapların hallerini yaşarken, Bakışlarım donuk,gözlerimin altı siyahtı.. Ve sen yoktun! Şiirlerimde öznem yoktu.. Sağır kalan sevdamın köklerini söktüm senelerce.. Ellerim titrek,bedenim yorgun; Susuz kalmış dudaklarımda yaralıydı gülüşlerim. Sensiz geçen senelerimde,kırık aynalara özenerek Kırdım yaşama direnci olmayan benliğimi.. Kazandıklarımı görmezden gelerek Yüzleştim renksizliğimle. Yüreğimden kalemime sızarken öznesizliğim; Sen yoktun! Sonra sen geldin; Yeniden yeşerdi kurumuş çiçeklerim Uçurum kenarlarında hayata gülümsemeyi öğrendim Susmalarım bitti,yaşadığımı farkettim. Artık sen ve ben yok cümlelerimde Her cümle biz diye başlayacak dizelerimde... Gelişinde filizlenmiş nice kök var Coşkuyla koştuğum sen kokan yamaçlarımda Yerlerde ezilerek can veren , Kelebeklerimin izi yok artık Saldım kahkahamı kör boşluklara.. Susarak yazdığım her kelime sanadır artık Bundan sonra; Sen , benim öznemde sesli harfim, Şairliğime anlamsın.....