بخش ۱

ای وجود تو اصل هر موجود هستی و بوده ای و خواهی بود صانع هر بلند و پست تویی همه هیچند هرچه هست تویی نقشبند صحیفه ازل تویی یا وجود قدیم لم یزل تویی نی ازل آگه از بدایت تو نی ابد واقف از نهایت تو از ازل تا ابد سفید و سیاه همه بر سر وحدت تو گواه ورق نانوشته می خوانی سخن ناشنیده می دانی پیش تو طایران قدوسی بهر یک دانه در زمین بوسی روی ما سوی توست از همه سو سوی ما روی تست از همه رو در سجودیم رو به درگه تو پا ز سر کرده ایم در ره تو چیست این طرفه گنبد والا رفته گردی ز درگهت بالا کعبه سنگی بر آستانه تو قبله راهی به سوی خانه تو صبح را با شفق برآمیزی آب و آتش به هم درآمیزی زلف شب را نقاب روز کنی مهر و مه را جهان فروز کنی فلک از ماه و مهر چهره فروز داغ ها دارد از غمت شب و روز بحر از هیبت تو آب شده غرق دریای اضطراب شده گرد کویت زمین به خاک نشست گشت در پای بندگان تو پست کوه از جانب تو آهنگست از تو بار دلش گران سنگست باد را از تو آه دردآلود خاک را از تو روی گردآلود آتش از شوق داغ بر دل ماند آب از گریه پای در گل ماند همه سر بر خط قضای تو اند سر به سر طالب رضای تو اند هرچه آن در نشیب و در اوج است تو محیطی و آن موجست موج اگر نیست بحر را چه غمست بحر اگر نیست موج خود عدمست موج دریاست این جهان خراب بی ثباتست همچو نقش بر آب گه ز موج دگر خورد بر هم گه ز باد هوا شود در هم من به امید گوهر نایاب کشتی افکنده ام درین گرداب کشتی من ز موج بیرون بر همچو نوحش بر اوج گردون بر گر ز من جز گنه نمی آید از تو غیر از کرم نمی شاید گرچه لب تشنه ام فتاده به خاک چون تو را بحر لطف هست چه باک