قصیدهٔ شمارهٔ ۲

گر جان کنم به حسرت زان لب نمی کند دل دل کندن از لب او جان کندنی ست مشکل قبله ست روی جانان لعلش چو آب حیوان این یک مقابل جان و آن یک به جان مقابل درست دعا بر آرم هرگز فرو نیارم الا دمی که سازم در گردنت حمایل ای من سگ خیالت آن جا که اوست هرگز نه حاجب ست مانع نه پرده دار حایل بازی مکن که پیشت در خون و خاک غلتم نه مرده و نه زنده چون مرغ نیم بسمل گر بر زلال حیوان ریزد حمیم قهرت آن آب زندگی را سازد چو زهر قاتل گر در سموم باشد اندک نسیم لطفت در یک نفس جهان را بخشد حیات کامل از بهر مطربانت سازد فلک همیشه این چرخ چنبری را خورشید و مه جلاجل دست کرم گشودی بذل درم نمودی پیش از دعای داعی پیش از نماز سایل در سلک آن لیالی خود را مکش هلالی سررشته را نگه دار زین رشته دست مگسل بادا تمام مردم در خدمت تو حاضر بادا نظام انجم از طلعت تو حاصل