شمارهٔ ۱۴۶
ه هلالی جغتایی
0
Altın Yaprak
دودی که دوش بر سر کویت بلند بود
غافل مشو که آه من دردمند بود
از ما شمار خیل شهیدان خود مپرس
آن خیل بی شمار که داند که چند بود
بستم بطره تو دل و رستم از غمت
آری علاج عاشق بیچاره بند بود
یک ذره مانده بود ز من در شب فراق
آن ذره هم بر آتش هجران سپند بود
جان با سگان دوست هلالی سپرد و رفت
این شیوه گر پسند و گر ناپسند بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş