شمارهٔ ۸۸

خدا را تند سوی من مبین چون بنگرم سویت تغافل کن زمانی تا ببینم یک زمان رویت ز خاک کوی من گفتی برو یا خاک شو اینجا چو آخر خاک خواهم شد من و خاک سر کویت تنم زارست و جان محزون جگر پر درد و دل پر خون ترحم کن که دیگر نیست تاب تندی از خویت بصد تیغ ستم کشتی مرا عذر تو چون خواهم کرمها میکنی صد آفرین بر دست و بازویت پس از عمری اگر یک لحظه پهلوی تو بنشینم رقیب اندر میان آید که دور افتم ز پهلویت میانت یکسر مویست و جان در اشتیاق او بیا ای جان مشتاقان فدای هر سر مویت هلالی را نگشتی گر سجود از دیدنت مانع سرش در سجده بودی تا قیامت پیش ابرویت