شمارهٔ ۵۶ - مدح شیراز

دلم ز خطه شیراز و قوم او شادست که به ز خطه مصر و دمشق و بغدادست به هر طرف که روم دلبری شکردهن است به هرکجا نگرم لعبتی پریزادست طواف خطه شیراز می کنم شب و روز که همچو کعبه عزیز و لطیف بنیادست چو یار حوروشم با شراب دست دهد به لاله زار خرامم که جنت آبادست درآ به باغ ملک بند غم ز دل بگشا ببین که لاله عذارم چو سرو آزادست بیا که جنت و کوثر مصلی و رکنی است ببین که باغ ارم باغ جعفرآبادست مگر که خسرو شیرین دهن نمی داند که شور شکر شیرین ز سوز فرهادست در آب و آتش عشقش چگونه خاک شوم که خاکساری من در هوای او بادست نمی خورد غم دنیا و آخرت حیدر دلش به شادی وصل تو در جهان شادست