Hayatim (Merhaba Yarin)

Bir kiş ayi dogmuşum zemheri mi gücük mü yili günü belirsiz. Höllüklere sarilip beşiklerde büyümüşüm Ölüm kokmuş eşik aralarinda poyrazin ninnisiyle kulaklarimi doldurmuşum agitlarin türkülerin yanik sesiyle. Gün almişim yaşam yolunda gözlerim dünyayi dört duvar görmüş Avutamamiş açligimi ne sazin telleri ne tatli gülüş. Ben evde öksüzken babam maden ocaginin babasiymiş anam topragin anasi Birakmamiş yakami zatüre, tifo, kizamik başimin belasi. Sonrasi gözümün önünde aci bir film Üstüne, üstüne gittim ama şans işte gelmedi ölüm. Çok koştum sigir peşinde gözlerim tezek oldu ellerim çali ürettim tadamadim kaymagi, bali. Anam, Kürtçe türküler söylerdi aglardi sik, sik Kurtuluş gerekti kitaplarda aradim tatli bir işik Çok şeyler ögrendim kendimi buldum kitaplarimda kendimi tanidim. Umut doldu içime biraz daha ilerledim adim, adim. On beşimde yalnizdim kalmamişti kimsem Alişamadim ilk yillar aptal miydim sersem miydim bilmem ki ne desem. Kendime geldim sonra gün gün, ay, ay ve başka şeyler düşledim elimin içindeyken köşk, saray. Yaşam bir cevher kiymetini bilene Çok şeyler tanidim çok şeyler gördüm bazen çaresizdim görerek kör oldum içim kan agladi kahrimdan öldüm. Aşkini da tattim yalan dünyanin kara sevdasini da Başka sevdalar da vardi bunlarin yaninda Kara sevdayi gizledim sevilmemek korkusuyla ama kin beslemedim içimde sakladim en güzel kokusuyla. Zaten gizlemek zorundaydim diger sevgileri Gençlik hevesi degil kalbimde başkaydi onlarin yeri. Onlar, beni sevmek beni bilmekti Beraber aç kalip bir zeytin tanesini beraber yemekti. Gün günü kovdu yaş yirmisini aşti geldim bu güne Yarini düşlüyorum hasret degilim düne Kalmadi izi şimdi ne çocuksu özlemlerin ne kara sevdalarin Elveda dünüme ve bugünüme merhaba yarin.