Bütün Şiirlerin Adı Annedir
H Hikmet Kızıl
0
Altın Yaprak
Gözlerin gökyüzü yüreğin cennet
Sesim mavi miydi yoksa çığlık mı anne?
Alev yalımında yandı sözlerim
Yağmurlara alıştım sen yokken anne
Yoruyor beni
sabahları sen yokken uyanmak,
İçimde en harlı ateşler yanar
Senden kalan bir iz gibi
Bir mahrem çığlık…
El değmemiş duygular…
Yağmura ve bulutlara yakın…
İçimde sonsuz yankılar…
Yokluğunun adı mıdır yalnızlık anne?
Uyuyamıyorum kalbim ağrıyor geceleri,
Kimseler öpmüyor çocukluğumu,
Büyüdüm biliyorum
Sen yoksun korkuyorum.
Bütün mevsimler sonbahar
Sen yoksun…
Kelimeler tutsak ve yaralı,
Sensizliğin latincesini bilir mi lügatler?
Cennetin kokusu ruhunda saklı
Sesinde rüzgarın türküsü vardı
Sana dönük özlemler büyüttüm yıllanmış,
Süzülür gözlerimden damla damla hayalin
Yüreğimden tut bırakma anne.
Mutlu bir şafak büyüt kalbimde,
Gökyüzünün sesine ayarla sesimi
Göklerin maviliği dokunsun hüznüme
İçimde kanatlanıyor kuşlar
Kol kanat ger masumluğunla.
Yokluğunun adı karanfildi anne…
Bütün şiirlerin adı anneydi sen yokken
Aşkın elifbasını okurdum mahçup yüzünde
Her sabah güller kanardı.
O vakit anlardım şiirini karanfillerin
Akşamları ay ışığını salardı.
Yüzün gök, yüzün yıldız,
Özge duygularım sensiz yalnız.
Gittin değişti kaderi şehrin
Geriye kalan hüzün ve kalp ağrıları…
Nilüferler gerilir sulara sensiz,
Sızlanır şebnemler karanfillere
Ağaçlar üşür, kuşlar vurulur,
Omuzlarına ağıt çöker çiçeklerin…
O vakitler ağlamak sır söylemektir
Bak uyandı nilüferler,
Fakat ağlıyor karanfil.
Yokluğunun adı:
Karanfil anne…
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş