Ödül

demir gövdesine tutunduk aşkın.soğuktu düşler o gün. sisti rüyanın korkak merkezleri.sen ne yaptın öyle? oysa ben mutluluğun şiirini yazacaktım.cesurdu kalem. şimdi öfke kusan cümlelerin mimarıyım.şatom küfürlerinin rengide. gittin ve acının merkezinde,beni sensiz bıraktın. ödülünü verdimi cehennemini yaratanlar? mezarına girmeye utanan ölü gibi tutunmuştuk kendimize. beyazdı rengi telaşın.titrerdi gerçeğine dokunan düşler. sen ne yaptın öyle? oysa sen ile dolacaktı yaşamın kara delikleri. destanların gözleri ışık adı seni taşıyacaktı. gittin ve yokluğun merkezinde beni sensiz bıraktın.ne oldu? ödülünü aldın mı cehenneminin sarhoş zebanilerinden? demir gövdesine tutunduk aşkın.ellerimiz soğuktu. kalplerimiz yapışıverdi demirin dehşetine. sızı akması bundandır gözlerimden.ağlayarak çekildim. kaçmam bundandır ateşe batırılmış küfürlerinden. şimdi biraz hızlı koş.gel yar gögsümü. tıkabasa sen dolusun içim.çıkar kendini içimden. katlet bütün şiirlerin sürüsünü.ışıklar gebe tutkulardır. içimdeki denizin derinliğini hüznüm belirliyor. boğuyorum sendeki kendimi,kurtarmak istercesine seslerimi.