Unutulmuş

Bir pazar akşamıydı beni ıssız bir caddede unuttuğunda.. Bir kaldırım kenarına çökmüştüm,başımda nasıl deli bir yağmurla başbaşa bu köhne gecede.... Dönmeni bekliyordum Sanki orda unutulmuş küçük bir çocuk gibi, dönüp elimden tutup götürmeni. Gelmiyordun... Nasıl bulacaktım peki tek başıma yolumu!!! O an insanları düşündüm Dünyanın bir ucundaki çocukları.. Kimi aç kimi tok.. Kimi üşüyor,kimi yalnız.. Kimi hasret,hiç görmedikleri barışa..... Onlar da ağlıyorlar mıdır benim kadar. Demin bir polis arabası geçti önümden Baktı derin derin yüzüme.. Bir kaçak mıydım__yoksa bir deli mi!!! Ne işim vardı bu kayıp şehirde,bir başıma. Artık romanlarda kalmıştı ''AŞK'' kelimesi Tüm resimler silindi,gölgeler kaldı hafızalarda yalnız Ben bu filmi daha öncede gördüm Afişlerde silik bir yüz,seyirciler çoktan gitmiş... Can sıkıcı yaralar merhemini bulmuş da, acılar kanamaya devam ediyordu işte.. Ama artık kan kaybından öldürmüyordu Acılara tutunmayı öğrenmiştik,Nazım'ın dediği gibi.... Ne deliydim ne de bir kaçak !!! Sadece canımın bir yarısını götürmüşlerdi, Etimi acıtarak.......