Hurufi Sonnet

nesimî ve mansur'la tenim dağıldı benim; kendi yasımı tuttum, ölüydüm, aşk şehidi... bir ayna düşer de kırılırken bedenim, söylenen söylenmeyenle mühürlendi idi... düşüş düşleri oldum... -ve 'kendinle seviş!' dediler... Söz'ü gördüm... zaten nicedir üstünde kar ve inkarla belenmiş meneviş sırları var! âh bu zehebi gecede, at üstünden 'eğer'i, atla kayıtsız koşulsuz dörtnala, o serseri aynaya... bu hurufi hecede ol!.. çıplak, mücerred ve hırkasız, çulsuz... ordayım işte... gelgelelim, hiç bilmedim yerimi; âh, elimle yüzerim elbet kendi derimi...